Elise is leerling-verpleegkundige “Ik wil er zijn op kwetsbare momenten”

Het begon voor Elise allemaal bij het Rode Kruis. “Ik wilde eigenlijk gewoon EHBO leren, en het leek me leuk om op evenementen waar het Rode Kruis aanwezig was te helpen”, vertelt ze. “Maar toen ik merkte hoeveel voldoening het gaf om iemand te helpen, wist ik: dit is wat ik altijd wil doen.” Via het Rode Kruis hoorde ze ook over de opleiding tot verpleegkundige bij het UMC Utrecht. Toen de vacature voor de opleiding verscheen, meldde ze zich direct aan. “Een paar mensen die ik kende van het Rode Kruis hadden ook de overstap gemaakt, en waren daar erg positief over. Dat gaf de doorslag.”

Elise koos voor de afdeling Cardiothoracale Chirurgie (CTC), een keuze die goed bij haar nieuwsgierigheid en leergierigheid past. “Ik wist dat ik iets met cardio wilde doen, omdat het hart me fascineert. Je leert er niet alleen over hartritmestoornissen, maar ook over de gevolgen van hartproblemen voor de rest van het lichaam.” De CTC-afdeling bleek bovendien de ideale plek om ervaring op te doen. “We hebben een leer-werkafdeling waar studenten echt de ruimte krijgen om te groeien. Je leert van alles: van wondzorg en hartritmes tot de psychosociale kant van zorg na een operatie. En dat doe ik in een ontzettend fijn en betrokken team.”

Buiten het ziekenhuis speelt Elise een andere, maar verrassend verwante rol: die van trauma-acteur. “Ik help instructeurs bij het trainen van hulpverleners, bijvoorbeeld bij politie, defensie of ambulancezorg. Dan speel ik slachtoffers in medische scenario’s, compleet met grime en realistische reacties. Zo oefenen cursisten in een zo echt mogelijke situatie.” Het werk is afwisselend en leerzaam. “De ene keer speel ik iemand met ernstig letsel, de andere keer iemand met sepsis of een allergische reactie. Ik verdiep me in het ziektebeeld en beeld dat zo realistisch mogelijk uit. Daarbij helpt mijn medische kennis enorm.” Wat haar vooral raakt, is wat ze leert over benadering. “Omdat ik zelf in de slachtofferrol kruip, merk ik wat een fijne of juist onprettige houding is van een hulpverlener. Dat neem ik mee in mijn werk op de afdeling. Uiteindelijk draait het altijd om hoe je met mensen omgaat.”

De rollen van trauma-acteur en verpleegkundige versterken elkaar volgens Elise voortdurend. “Een keer moest ik pericarditis (een ontsteking van het hartzakje, red.) naspelen, terwijl ik nog niet wist wat dat was. Ik heb me erin verdiept en de symptomen uitgebeeld. De volgende dag kwam het onderwerp op school voorbij, ik kon alles zo uitleggen”, lacht ze. “Andersom helpt mijn kennis als verpleegkundige me ook om mijn spel realistischer te maken. Ik begrijp beter wat medicatie doet of wat afwijkende vitale functies betekenen. Dat maakt de scenario’s echter en de lessen voor de cursisten waardevoller.”

Naast haar studie en acteerwerk blijft Elise vrijwilliger bij het Rode Kruis. “Ik vind het mooi om er te zijn op kwetsbare momenten, of dat nu op een festival is of in het ziekenhuis. Die combinatie van zorg en menselijkheid spreekt me aan.” Voor de toekomst heeft ze een helder doel. “Uiteindelijk zou ik graag ambulanceverpleegkundige willen worden. De acute zorg trekt me, maar eerst wil ik nog veel leren en ervaring opdoen. Op de CTC zit ik daarvoor helemaal goed.”