Kaakchirurg Hilde: “Als ik iets doe, is het altijd voor de volle 100 procent”

Dat Hilde bij de kaakchirurgie terechtkwam, was geen vanzelfsprekende keuze. Tijdens haar studie geneeskunde lag haar interesse eerst bij andere richtingen. “Ik was eigenlijk al tijdens mijn studie aangetrokken tot chirurgie, lekker hands-on, probleemoplossend. Orthopedische chirurgie vond ik erg leuk, ook vanwege het sportaspect. Maar daar waren weinig banen. Traumachirurgie sprak me ook aan. Iemand wees me erop dat kaakchirurgie misschien wat voor mij was, omdat het technisch is én een breed vak.”

Het bleek te passen. “Ik kende het vak toen nog helemaal niet. Maar ik heb een dagje meegelopen en in mijn laatste jaar een keuze-coschap gedaan. Toen raakte ik verliefd: een stuk traumachirurgie, de technische kant, patiënten van jong tot oud, zieke mensen maar ook gezonde mensen op de poli. En het heeft goede baankansen en een werk-privébalans die bij me past.”

Nu werkt Hilde als tweedejaars aios in het UMC Utrecht. “Je assisteert bij operaties, neemt nog niet zelf de leiding. Het vak blijft me verrassen. Soms zijn we de hele dag bezig met een grote oncologische operatie, waarbij we een tumor verwijderen en een kaak reconstrueren. Maar ik doe ook kleine ingrepen op de poli, zoals verstandskiezen of een hoektand die niet goed doorkomt. Die afwisseling vind ik leuk.”

Naast volwassenen behandelt Hilde kinderen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. “Patiëntjes met aangeboren afwijkingen, zoals een hazenlip, komen rond hun tiende of elfde voor een kaakoperatie. En baby’s met een te kleine onderkaak, waardoor ademhalingsproblemen ontstaan, opereren we soms al als ze nog maar een paar maanden oud zijn.”
Hilde vindt het mooi dat het vak zoveel kanten heeft. “Je kunt het hele aangezicht behandelen: kaak, jukbeen, oogkas, soms zelfs het voorhoofd. Je kunt je ook verder specialiseren in cosmetische ingrepen. Het is veel breder dan mensen denken.”
Waarom dit bij haar past? “Ik ben handig. En ik kan heel hard werken. Die combinatie brengt je ver. Als ik ergens voor kies, dan doe ik het voor de volle honderd procent. Dat zit gewoon in me. Mijn moeder zegt niet voor niets: jij staat aan of uit. Dat klopt ook wel. Er zit niks tussen.”

Naast haar werk in het ziekenhuis staat Hilde ook in de kickboksring. “De hele kickbokswereld is onbekend onder artsen. Het staat vooral bekend als een criminele wereld. Maar waar ik train, komt van alles: rechters, advocaten, andere artsen. Het is meer dan vechten. Het is een vechtkunst. Er komt discipline, strategie en hard werken bij kijken. Eigenschappen die je als arts ook nodig hebt.”

Ze vocht zestien wedstrijden én won ze allemaal. “Op een gegeven moment waren er geen tegenstanders meer in mijn gewichtsklasse. Mensen wilden niet meer tegen me vechten omdat ik nog nooit had verloren. Daarom ben ik overgestapt naar de A-klasse, het hoogste niveau. Vroeger dan normaal eigenlijk. Ik heb nu twee A-wedstrijden gedaan, en ook dat gaat goed.”
Toch staat het kickboksen nu op pauze. “Na mijn laatste wedstrijd heb ik gezegd: dit was het voor nu. Ik word een half jaar gedetacheerd naar het Amphia Ziekenhuis in Breda en kan dan niet trainen in mijn sportschool. En eerlijk? Even wat meer leven is ook wel fijn.”

Hilde ziet veel overeenkomsten tussen de ring en de operatiekamer. “Ondanks de spanning moet je in de ring je hartslag laag houden en kalm blijven. In de operatiekamer is dat net zo. Je moet voorbereid zijn, focussen, ook als je moe bent.”
Niet iedereen begrijpt die combinatie van arts en vechtsporter meteen. “Sommige collega’s komen kijken bij wedstrijden, anderen vinden het niks. En als ik een blauwe plek heb, wil ik niet dat patiënten daarmee bezig zijn. Die willen niet het gevoel hebben dat jij kwetsbaar bent. Blauwe plekken zeggen overigens niks over hoe goed je bent. Maar ik wil geen vooroordelen. Dan doe ik gewoon wat make-up op.”