Bernd is kinderanesthesioloog: “Mijn werk begint ver voordat een kind gaat slapen”

Op de operatiekamers, die hier Drome(n)daris worden genoemd, zorgt Bernd ervoor dat kinderen veilig door een operatie heen komen. “Ze moeten goed slapen, zo min mogelijk pijn hebben en na de operatie ook weer zo prettig mogelijk wakker worden.”

“Ik kom vrijwel dagelijks met de fiets naar het ziekenhuis. Dat helpt om mijn hoofd leeg te maken,” vertelt Bernd. “Dit vak vraagt om concentratie en voorbereiding. De avond vóór een operatie neem ik daar bewust de tijd voor. Ik maak een plan. Wat als er iets misgaat? Dan wil je dat iedereen weet wat we moeten doen.” Kinderanesthesiologie is hoog specialistische zorg. “We zitten echt op de rand van wat we kunnen in ons vak. Soms hebben we patiëntjes die nog geen kilo wegen. Dat vraagt om nauwkeurigheid. Een baby van 800 gram ademt heel anders dan een volwassene. Alles moet daarop worden afgestemd.”

Tijdens een operatie bewaakt Bernd continu wat er met het kind gebeurt. “Er verandert van alles: de bloeddruk, de ademhaling, de pijnstilling. We zijn voortdurend bezig om dat goed te houden. Dat maakt het werk intens. Bij kinderen is het een wankel evenwicht. Het kan in één keer omslaan van rustig naar stressvol.”Anesthesie geven aan zeer kleine kinderen komt met veel spannende momenten. Dat vraagt om goede voorbereiding. Samen met de anesthesiemedewerker spreken we vooraf alles door: wie doet wat, hoe pakken we het aan? Er lopen veel slangetjes en kabels. Die mogen natuurlijk niet losraken.”

Bernd werkt in een groot, hecht team. “Het team op de OK is echt hecht. We kennen elkaar allemaal bij voornaam.” Ook persoonlijk is er verbondenheid. “We weten van elkaar waar we wonen, of iemand kinderen heeft. Dat maakt het leuk om hier te werken.”De afdeling telt zo’n 130 collega’s. “Elke ochtend is het een hele onderneming om alle operatiekamers op te starten. Dat lukt alleen door goed samen te werken.Na heftige momenten is er ruimte voor elkaar. Soms maak je iets impactvols mee. Dan is het fijn om even stoom af te kunnen blazen bij je collega’s. Die steun is heel belangrijk.”

Hoewel het werk met zieke kinderen soms zwaar is, weet Bernd precies waarom hij het doet. “Zieke kinderen wil je liever niet zien. Maar je kunt ze wel iets bieden. Je kunt ze beter maken. En daar houd ik me echt aan vast.” Ook na de operatie blijft hij betrokken. “Ik kijk vaak terug: wat heb ik gedaan, had dat invloed, wat kan beter? Dat doe ik niet alleen om te leren. Maar ook uit interesse: hoe gaat het nu met het kind?”Wat het werk voor Bernd het mooiste maakt, is het contact met de kinderen. “Ieder kind is anders. De één is een grappenmaker, de ander juist heel stil. Dat vraagt om aanvoelen en aanpassen. Je kiest steeds een andere benadering. En juist dat maakt mijn werk zo leuk.”