Logistiek medewerker Kees: 

Als logistiek medewerker bij de Medische Hulpmiddelen Service komt Kees op veel plekken in het ziekenhuis. “Ik loop alle afdelingen langs om te kijken of de voorraad medische hulpmiddelen op orde is”, vertelt hij. “Denk aan infuuspompen, kolfapparaten en oorthermometers. Soms zijn er extra pompen nodig. Soms is er iets defect. Dan neem ik het mee voor reparatie of onderhoud.”

Tussendoor komen er aanvragen binnen via de ARTA-app. Zorgmedewerkers vragen daarin hulpmiddelen aan. “Die aanvragen krijg ik binnen op een mobiel apparaat. Daarna is het de bedoeling dat het hulpmiddel binnen een uur op de afdeling staat.”

Inmiddels rijdt hij met een elektrische kar en een wagon voor grotere spullen. Dat helpt. Want de afstanden in de ziekenhuizen zijn soms flink. “Maar ik heb het ook heel lang lopend gedaan”, zegt hij. “Dan maak je op een dag behoorlijk wat stappen.”

In 2015 begon Kees bij het UMC Utrecht als afdelingsassistent. Hij kwam binnen via de Participatiewet en Emma at Work. Daarvoor lukte het een tijd niet om werk te vinden. “Ik deed vrijwilligerswerk bij een evenementbureau”, vertelt hij. “Daar werkten meer mensen met een beperking. Een collega zei toen: als je iets vasts wil, meld je eens aan bij Emma at Work.”

Dat deed hij. Al snel mocht hij op gesprek komen. Er werd een profiel van hem gemaakt. Wie hij is, wat hij kan en wat zijn achtergrond is. “Ik was daar heel blij mee”, zegt Kees. “Binnen een paar weken werd ik gebeld voor een functie in het UMC Utrecht, tijdens het sollicitatiegesprek klikte het meteen met het team en werd ik aangenomen.”

Als afdelingsassistent nam hij werk uit handen van verpleegkundigen. Hij hield o.a. apparatuur in de gaten, verzamelde bloedbuisjes, vulde linnen en andere materialen aan en zorgde dat de patiëntenkamers en afdeling netjes bleven. “Ik begon met twee maanden proefplaatsing. Daarna twee jaar gedetacheerd en kwam vervolgens in vaste dienst.”

Kees is slechtziend. Zijn zicht is beperkt, waardoor kijken en lezen hem veel energie kost. Op zijn werk gebruikt hij software die teksten vergroot en voorleest. “Dat scheelt enorm; globaal zie ik veel, maar ik moet dichtbij staan om iets goed te kunnen lezen of iemand te zien. Mijn leidinggevende dacht echt met mij mee toen ik hier kwam werken”, vertelt hij. “Hij kwam met ideeën en nam mij mee in de plannen om mijn werkplek aan te passen.” Ook is Kees gevoelig voor licht, omdat zijn ogen licht niet goed opnemen. Daarom draagt hij vaak een pet.
“De samenwerking met collega’s in het UMC en WKZ is sowieso prettig”, gaat Kees verder. “Zowel in de logistiek als op de zorgafdelingen. Mensen zijn open, vriendelijk en behulpzaam. Dit is iets wat me steeds weer opvalt terwijl ik aan het werk ben. En dat kan ik zeggen, want ik kom op bijna alle afdelingen.”

Dat meedenken betekende veel voor hem. Zeker omdat werk eerder niet vanzelf ging. In 2010 kreeg hij een burn-out. Hij werkte toen als ICT’er. “Ik liep vast”, zegt Kees. “Het was too much. Met lood in mijn schoenen ging ik naar mijn werk.”

Revalidatie hielp hem om anders naar zichzelf te kijken. “Dat was levensveranderend”, zegt hij. “Ik weet nu beter wat ik aankan. Daardoor kan ik zeggen: dit doe ik wel, en dit niet.” Zijn advies aan anderen is duidelijk: wees open over wat je nodig hebt. Zoek hulp als je vastloopt. En kijk vooral naar wat wél kan. “Je mag ook best je grens opzoeken”, zegt hij. “Als iets goed voelt, probeer het dan. Maar wees eerlijk over wat bij je past.”