Marloes is verpleegkundig beleidsmedewerker: “Samen maken we continue monitoring tot standaard zorg”

Bij continue monitoring draagt de patiënt een kleine sensor die 24 uur per dag vitale functies meet, zoals hartslag, ademhaling en zuurstofsaturatie. Zo kunnen verpleegkundigen klinische achteruitgang eerder signaleren en sneller ingrijpen. Na corona werd duidelijk hoe waardevol dit is. Nadien werd continue monitoring op verpleegafdeling C2 west voortgezet met tien sensoren voor twintig patiënten. Ze werden vaak pas laat ingezet en bij de meest zieke mensen. Marloes vertelt: “De vraag was: hoe zorgen we dat de sensor ons helpt om achteruitgang sneller te ontdekken en dat wij er écht baat bij hebben?”

"Continue monitoring is een hele andere manier van 'controles doen', dan dat wij altijd gewend waren", legt Marloes uit.  "Maar de klinische blik van de verpleegkundige blijft essentieel hierin. Waar we voorheen enkele keren per dag controles uitvoerden, zien we met het gebruik van continue monitoring een doorlopende trend. Dat geeft beter inzicht in de vitale functies van de patiënt én helpt ons sneller signaleren wanneer iets verandert”.

“Een bijkomend voordeel is dat patiënten ’s nachts meer rust ervaren, omdat ze bijvoorbeeld niet gewekt hoeven te worden voor een bloeddrukcontrole. Daarnaast kun je als verpleegkundige sneller en gerichter handelen bij een ‘niet-pluis’ gevoel.”    

De overstap naar continue monitoring voor alle patiënten – bij de start op twee verpleegafdelingen - vroeg om duidelijke afspraken en een nieuw protocol. Van schoonmaak van de apparaten tot scholing van collega’s: alles moest opnieuw worden ingericht. Marloes werd verpleegkundig projectleider en kreeg de ruimte om dit samen met het projectteam vorm te geven. “Ik dacht eerst dat ik onvoldoende kennis had, omdat ik niet gespecialiseerd ben in acute zorg. Maar het bleek vooral te gaan om organiseren, verbinden en het team meenemen", legt ze uit. Met trainingen zoals de Orange Belt leerde ze processen slimmer en efficiënter maken.

Als verpleegkundig projectleider heb ik vanaf het begin gezocht naar een vorm van continue monitoring die écht aansluit bij de verpleegkundige praktijk én goed bruikbaar is voor patiënten. Het is belangrijk om te benadrukken dat continue monitoring geen bewaking is. De eerste successen gaven vertrouwen, maar juist de technische en praktische uitdagingen maakten het waardevol om samen met het team verder te ontwikkelen. In nauwe samenwerking met verpleegkundigen, artsen, de leverancier en de DIT verbeterden we stap voor stap het gebruiksgemak. Binnenkort zijn trends van continue monitoring zichtbaar in HIX. Ook werken we samen met logistiek en schoonmaak, zodat continue monitoring steeds meer een vanzelfsprekend onderdeel wordt van ons dagelijks werk.

Voor Marloes zelf betekende dit project ook persoonlijke groei. Ze ontwikkelde nieuwe kwaliteiten en ontdekte hoe leuk het is om verbeteringen door te voeren. “Ik had nooit gedacht dat ik als verpleegkundige zó actief bezig zou zijn met kwaliteitsverbetering, en dat ik daarin echt het voortouw durf te nemen. Het is geweldig om ergens in te geloven en blij te worden van wat je doet. Mijn boodschap aan collega verpleegkundigen: ga ervoor, het mag én het kan.”