Verpleegkundig onderzoeker Lieke: 

Twee dagen per week staat Lieke op de verpleegafdeling, twee dagen werkt ze aan onderzoek. Die combinatie past bij haar. “De kracht zit voor mij in de verbinding tussen praktijk en onderzoek. Op de afdeling zie je direct wat er speelt bij patiënten en collega’s. Vanuit onderzoek kun je vervolgens bijdragen aan structurele verbeteringen.”
Lieke werkte eerder als verpleegkundige binnen de divisie Interne Geneeskunde en Dermatologie (DIGD) en daarna als Master Verpleegkundige in het Tergooi Ziekenhuis. De functie van verpleegkundig onderzoeker bracht haar terug naar het UMC Utrecht. “De afwisseling houdt mijn werk uitdagend en betekenisvol. Beide rollen versterken elkaar.”
In de dagelijkse praktijk vraagt dat soms om schakelen. “Tijdens drukke diensten is er niet altijd tijd om met collega’s stil te staan bij de onderbouwing van zorg”, legt Lieke uit “Toch blijft die onderzoekende houding bij me aanwezig. De vragen die ontstaan op de afdeling, neem ik mee naar mijn onderzoeksdagen. Juist daar begint het vaak.”

Voor Lieke moet onderzoek aansluiten bij de praktijk. Niet als iets wat losstaat van de werkvloer, maar als manier om scherper te kijken naar wat er elke dag gebeurt. “Voor mij is het belangrijk dat onderzoek begint bij vragen die verpleegkundigen en patiënten herkennen.” Een mooi voorbeeld is een pilot waarbij we gericht met de patiënt in gesprek gaan over hoe de zorg ervaren wordt. “Die persoonlijke aandacht wordt enorm gewaardeerd. En het levert ook concrete verbeteringen op, bijvoorbeeld in het gebruik van hulpmiddelen. Je brengt het gesprek terug naar de patiënt. Dat is belangrijk.”

Soms gaat onderzoek over onderwerpen die klein lijken, maar op de werkvloer veel vragen oproepen. Zoals onduidelijkheid over richtlijnen rondom nagellakgebruik onder zorgmedewerkers. De laatste inzichten geven aan dat het dragen nagellak niet is toegestaan. "Door onderzoek kun je duidelijkheid geven en het gesprek openen met collega’s. Dat kan confronterend zijn, maar het zorgt ook voor bewustwording. Uiteindelijk leidt dat tot betere zorg.”
Lieke merkt dat haar rol langzaam meer bekendheid krijgt. Collega’s weten haar steeds vaker te vinden met vragen. “Je zichtbaarheid groeit stap voor stap. Daarmee groeit ook je verantwoordelijkheid. Het is mooi om te merken dat de functie steeds meer wordt herkend en gewaardeerd binnen het team.”

“Wat ik positief vind, is dat verpleegkundigen vaker kritisch kijken naar hun werk”, aldus Lieke. “Ik hoor steeds vaker de vraag: waarom doen we dit eigenlijk op deze manier? Er ontstaat meer ruimte om samen te reflecteren en met andere disciplines in gesprek te gaan.” Die ontwikkeling draagt volgens haar bij aan een lerende cultuur. Wel ziet ze dat het toepassen van onderzoeksresultaten aandacht vraagt. “Kennis delen lukt vaak goed. Maar het echt implementeren vraagt om structuur en ondersteuning. Daar liggen nog kansen, bijvoorbeeld door projectmatiger te werken.”

Samenwerking is daarom belangrijk. Binnen de centrale Academische Werkplaats zoekt Lieke verbinding met andere verpleegkundig onderzoekers. Coaching en uitwisseling helpen haar om steviger in haar rol te staan. “Je zit precies tussen praktijk en onderzoek in. Dat vraagt soms om balanceren. Door ervaringen te delen, groei je daarin.” Voor de toekomst ziet Lieke veel mogelijkheden. Ze wil graag een onderzoekstraject van begin tot eind uitvoeren en zich verder verdiepen in het vak. Misschien zelfs promoveren. Ook wil ze collega’s begeleiden in het versterken van hun EBP-vaardigheden. Haar doel is duidelijk. “Ik hoop dat verpleegkundigen zich steeds meer eigenaar voelen van zorgverbetering. Dat we niet alleen uitvoeren, maar ook actief bijdragen aan de ontwikkeling van ons vak. En dat onderzoek en praktijk vanzelfsprekend met elkaar verbonden zijn.”